AKİF ARSLAN yazıyor
Müslümanların hayatı, sıradan günlerin ötesinde bir anlam dünyasına yaslanır.
Bizim zamanımız sadece saatlerin, günlerin akışıyla ölçülmez; aynı zamanda rahmetin, bereketin ve kulluğun derinliğiyle şekillenir.
Bu yüzden bizim için bazı günler vardır ki, diğerlerinden ayrılır.
Ramazan Bayramı, Kurban Bayramı ve her hafta kalplere inen bir rahmet iklimi olan Cuma günü…
Evet, yanlış duymadınız.
Cuma, Müslümanın haftalık bayramıdır.
Sadece bir gün değil; bir diriliş çağrısı, bir arınma fırsatı, bir toplu secde günüdür.
Ve bazen… Takvimler öyle bir hizalanır ki, bu iki bayram üst üste gelir.
Yarın günlerden Cuma.
Eğer bir de bayram gününe denk geliyorsa, işte o zaman Müslümanlar için sıradan bir gün değil; çifte bayramdır.
Minarelerden yükselen ezanlar, bayram tekbirlerine karışır.
Camilerde saf tutan cemaat, hem haftalık hem yıllık bayramın sevincini aynı anda yaşar.
Bu, sadece bir takvim çakışması değildir; bu, rahmetin katlanmasıdır.
Peki bu ne sıklıkla olur?
Bu sorunun cevabı basit bir matematik hesabına sığmaz.
Çünkü İslam dünyasının ibadet takvimi olan Hicrî takvim ile günlük hayatımızı düzenleyen Miladî takvim farklı ritimlerde akar.
Hicrî yıl yaklaşık 10-11 gün daha kısadır.
Bu yüzden bayram günleri her yıl biraz daha erken gelir.
Bu kayma, bayramların haftanın farklı günlerine denk gelmesine yol açar.
Ancak bu çakışma düzenli, kesin bir döngüye sahip değildir.
Bazen birkaç yıl arayla yeniden görülür, bazen ise uzun yıllar boyunca denk gelmez.
Yani çifte bayram, hesaplanabilir bir alışkanlık değil; daha çok nasip meselesidir.
Belki de bu yüzden daha değerlidir.
Çünkü insan, her zaman elinin altında olanın kıymetini bilmez.
Ama nadiren gelen, beklenmedik anda kapıyı çalan nimetler, kalpte daha derin iz bırakır.
Çifte bayram da böyledir. Hem bayram sabahının sevinci hem Cuma’nın vakarı aynı ana sığar.
Hem bireysel ibadet hem toplu kulluk aynı potada erir.
Bugünlerde asıl soru şu olmalı:
Biz bu günlerin farkında mıyız?
Yoksa bayramı sadece tatil, Cuma’yı sadece rutin bir namaz olarak mı görüyoruz?
Oysa bu günler, Müslüman’ın kendini yeniden inşa ettiği anlardır.
Kırgınlıkların son bulduğu, kapıların çalındığı, sofraların paylaşıldığı, secdelerin uzadığı anlardır.
Hele ki çifte bayram söz konusuysa, bu fırsat iki katına çıkmış demektir.
Belki de bu yüzden büyükler “Her bayram bir imtihandır” derdi.
Sevinci paylaşabiliyor muyuz?
Affedebiliyor muyuz?
Kırdığımız gönülleri onarabiliyor muyuz?
İşte asıl mesele burada başlıyor.
Çifte bayram nadir gelir.
Ama geldiğinde, sadece takvimde değil, kalpte de yer açmak gerekir.
Çünkü bazı günler vardır; onları sadece yaşamak yetmez, idrak etmek gerekir.